رسول خدا ( ص ) علاوه بر معرّفى على ( ع ) ، از ديگر جانشينان خود ( پس از حضرت على ( ع ) ) ياد كرد . در مواردى صرفاً فرمود : جانشينان من دوازده نفر هستند « 1 » و در مواردى اسامى آنها را نيز متذكّر شده كه در اينجا يك روايت از آنها را نقل مىكنيم : « جابر بن يزيد الجعفى » مىگويد : از جابر بن عبدالله انصارى شنيدم كه مىگفت : وقتى آيه شريفه « يا ايُّها الّذينَ امَنوا اطيعوُا اللّهَ وَ اطيعُوا الرَّسُولَ وَ اولى الامْرِ مِنْكُمْ » نازل شد به پيامبر ( ص ) عرض كردم : خدا و رسولش را مىشناسيم ، امّا أولى الامر چه كسانى هستند كه خداى متعال اطاعت آنان را قرين اطاعت شما قرار داد ؟ حضرت ( ص ) فرمود : اى جابر ! آنان جانشينان من و ائمه مسلمين بعد از من هستند . اوّل ايشان على بن ابى طالب است و بعد از او حسن ، حسين ، على بن الحسين ، محمد بن على كه در تورات به « باقر » معروف است كه تو او را ملاقات خواهى كرد . اى جابر ! آنگاه كه او را ديدى سلام مرا به او برسان . و بعد از او جعفر بن محمد ، موسى بن جعفر ، على بن موسى ، محمد بن على ، على بن محمد ، حسن بن على و آخرين آنها اسمش اسم من و كنيه‌اش همانند كنيه من است كه حجت خدا در زمين و « بقية الله » در بين بندگان خداست . او فرزند حسن بن على است . . . « 2 » از آنچه گذشت روشن شد كه حاكميت اوّلًا و بالذات از آنِ خداى متعال است كه مالك حقيقى هستى از جمله انسان است و احدى بدون اذن او حق تصرّف در امور مردم را ندارد . اين حق از طرف پروردگار عالم تنها به پيامبر ( ص ) و ائمه طاهرين ( ع ) و كسانى كه از طرف آنها مأذون باشند داده شده است ، و اساساً در نگرش توحيدى به جهان و انسان ، ولايت بر ديگران و حكمرانى بر انسان‌ها در عصر پيامبر ( ص ) يك امر آسمانى تلقّى مىشد كه از جانب خدا تكليف آن روشن مىگرديد .

--> ( 1 ) - الكافى ، ج 8 ، ص 118 با تحقيق علىاكبر غفارى . ( 2 ) - كمال الدين و تمام النعمة ، محمد بن على بن الحسين بن بابويه القمى ، ص 253 .